Թվական անուն

Գործնական աշխատանք

1. Դո՛ւրս գրել տեքստում եղած թվականները, որոշե՛լ գրության
ձևը (արաբական թվանշաններով, այբուբենի տառերով և այլն)։ Թվականները
գրել բառերով և նշե՛լ տեսակները։ Դո՛ւրս գրել նաև թվականներով
կազմված բառերը (գոյական, ածական)։

Զվարթնոց. Վաղարշապատի Ս. Գրիգոր. վաղ միջնադարի հայկական ճարտարապետության
հուշարձան Արարատյան դաշտում՝ Էջմիածնից 3 կմ հարավ։
Ըստ հայ պատմիչների վկայության և պահպանված հունարեն արձանագրության՝
կառուցել է Ներսես Գ Իշխանցի (Շինող) հայոց կաթողիկոսը, և նրա գահակալության
տարիներից էլ՝ 641-661, արտածվում է Զվարթնոցի կառուցման ժամանակը։
Ըստ Մովսես Կաղանկատվացու՝ Զվարթնոցը օծվել է 652-ին։ Թ. Թորամանյանի
կարծիքով շինարարությունը սկսվել է 643-ին և հիմնականում ավարտվել 652-ին։
Զվարթնոցը կանգուն է եղել մինչև X դ. վերջը. ավերման պատճառի մասին մեզ
հայտնի պատմական աղբյուրները լռում են։ Ըստ պեղված նյութերի՝ նախքան
Զվարթնոցը այստեղ եղել են հնագույն և IV-V դդ. կառույցներ։ Տեղանքի ցածրիկ,
շրջանաձև բլրակը պարագծով շրջապատված է յոթաստիճան բազմանիստ հենապատով
(բացի հարավարևմտյան մասից, ուր պալատն է)՝ կազմելով սալահատակ
պատվանդան, որի կենտրոնում կառուցվել է տաճարը։ 1905-ին Թ. Թորամանյանը
ստեղծեց Զվարթնոցի գիտական վերակազմությունը։ Ըստ պահպանված
հատակաձևի և այդ վերակազմության՝ կառույցի ծավալատարածական հորինվածքի
կորիզը քառակոնքն է, որը ցածում շրջապատված է երկհարկ պարարկյալ
սրահով (տրամագիծը՝ 35,75 մ), իսկ վերևում՝ կիպ պարփակված գլանային պատով։
Կիսագմբեթ, հիմնական առանցքներով խաչաձև տեղադրված 4 կոնքերը
միմյանց են կապվում բարդ կտրվածքի, զանգվածեղ, վերևում կամարակապ մայր
մույթերով՝ գմբեթակիր քառակուսին, որից անցումը թմբուկի բոլորակին իրականացված
է առագաստների միջոցով։ Կոնքերը, բացի արևելյանից, որը հոծ է և ամփոփում
է բեմը, իրենց ստորին մասում սյունակազմ են (6-ական սյուն, տրամագիծը՝
0,6 մ)։ Սյուներն ավարտվում են կողովաձև, խոյազարդ խոյակներով և
միմյանց կապվում կամարներով։
Ըստ «Հայկական սովետական հանրագիտարանի»

3 ֊ արաբական ֊քանակական, բացարձակ
641֊661 ֊ արաբական ֊ քանակական, բացարձակ
652 ֊ արաբական ֊ քանակական, բացարձակ
643 ֊ արաբական ֊ քանակական, բացարձակ
X ֊ հռոմեական ֊ դասական
IV-V ֊ հռոմեական ֊ դասական
Յոթ ֊ այբենական ֊ քանակական, բացարձակ
1905 ֊ արաբական ֊ քանակական, բացարձակ
37,85 ֊ արաբական ֊ քանակական, կոտորակային
Չորս֊ այբենական ֊ քանակական, բացարձակ
6֊ական ֊ արաբական֊ քանակական բաշխական
0,6 ֊ արաբական ֊ քանակական, կոտորակայի

2. Գրե՛լ բառերով։
9- ինը, 12- տասներկու, 99- իննսունինը, 50- հիսուն, 60- վաթսուն, 70- յոթանասուն, 80- ութանասուն, 100- հարյուր, 1938-հազար ինը հարյուր եռեսուն, II- երկրորդ, III- երրորդ, IV- չորրորդ։

3.Ո՞ր շարքի բոլոր թվականներն են կազմությամբ պարզ
(արմատական):
1. տասնինը, երեսուն, ինը
2. քառասուն, մեկ, հազար
3. յոթ, միլիարդ, հարյուր
4. տասը, երկու, տասնմեկ
5. ինը, միլիարդ, քսանչորս
6. տասնութ, քսանութ, հարյուր
7. տասնմեկ, երեսուն, երեք
8. տասը, երկու, տասնմեկ

All summer in a day. Summary

This story is set on the planet Venus, where the sun shines for only two hours once every seven years. It opens on the day that the sun is due to make its appearance once again. Margot and the other children in her school on Venus are nine years old. Margot came from Earth to Venus five years ago. Therefore she accurately recalls the sun and the way it looked and felt as it shone on her when she was back in Ohio. However, this is not the case with the other children. They were far too young to remember what the sun was like when last it shone upon them. They can only imagine the warmness of that sun upon their arms and legs. Margot tells the others that the sun is round like a penny and hot like a fire in the stove. The other children accuse her of lying, and they show their resentment of her seeming superiority by locking her in a closet. When the Venus rains finally stop and the sun comes out, it sends a flaming bronze color throughout the jungle growth. The children soak up the life-giving sunshine until the rains start to fall again. The children now know that Margot was telling the truth about the sun. Then and only then do they remember that Margot is still locked in the closet.Prior to the sun’s appearance, the children are described as being so pale that they are almost colorless. The rain has washed the yellow from their hair, the blue from their eyes, and the red from their lips. The good qualities in their personalities have also seemingly been washed away because the children are quick-tempered and spiteful. That they are cruel by locking Margot in a closet never occurs to them. The sun, however, depicts a restoration for the children. It gives color to their washed-out appearance, and it also enables them to possess new encouragement, strength, and wholeness in their lives. Finally the children remember Margot, but for her, it is too late — she must wait seven years to see the sun again.

Խեր, Շառ, Աստված. Սուսաննա Հարությունյան

«Խեր, Շառ, Աստված» պատմվածքը իր գլխավոր հերոսի՝ Վարդանի բարեկամների միջոցով ստեղծում է կերպարներ, որոնք պետք է դառնային սփոփանք և հանգստություն Վարդանի հոգու վրա հասած վշտերի համար։ Հանգամանքների բերումով ամեն անգամ, երբ նա փորձում է կիսվել իր ներքին ապրումներով՝ կարեկցանքի, գուցե նաև ամոթի զգացումը ամուր փակում են նրա բերանը։

Սկզբում, երբ ցանկանում էր խոսել մոր հետ, «գիտակցեց, որ վերջերս իրենց դերերը փոխվել են… Հիմա ինքն է նրան ծնողություն անում» և, մտածեց, որ ինչու պետք է աշխարհում ապրող այդքան մարդուց իր խնդիրները բարդելու համար հենց մորը ընտրի։ Արդյունքում ընտրությունը կանգնեց հորեղբայր Արշամի վրա՝ ասաց. «Սաղ ըլնի Արշամը», և գնաց հորեղբոր մոտ։

Ճանապարհին տեսավ հավաքարարին, ով փորձում էր ցախավելի պոչով արթնացնել բակի նստարանին քնած հարբեցողին և բողոքում էր․ «Թե ասա քո խմելու իմաստը ո՞րն ա, որ պիտի անջատվես քնես, քո կայֆը չվայելես…»։ Հետո տեսավ, թե ինչպես է թաղման թափորը դուրս գալիս եկեղեցուց, և ափսոսաց այն հանգանակությունը, որ տվել էր այդ եկեղեցու կառուցման համար․«Եթե իմանար, որ էդ անասունին կբերեին ու կպառկեցնեին եկեղեցում, հաստատ չէր տա»։ Նա ափսոսում էր տերտերին, ով զույգեր պսակելուց բացի նման անարժանի թաղմանը իր երգեցիկ ձայնով պետք է երգեր, ափսոսում էր. «պետական փողերով գնված ծաղկեպսակները…», որովհետև դա այն գումարն էր, որը պետք է մի որբի հացը դառնար, մի հիվանդի էլ՝ բուժումը։ Զայրույթը կյանքի անարդարության նկատմամբ կրկնապատկվեց, ասելիքն էլ շատացավ։ Բայց ոչինչ այնքան թևաթափ չէր կարող անել, ինչքան «էդ գազան մարդու»՝ Արշամի կերպարանքը, որ ցավից կուչ էր եկել և կարծես․ «փորձում էր թաքնվել մաշված կոշիկի ցցված քթի տակ»։ Փոքրիկ 10 տարեկան Արշամին էլ երևի այն նույն եկեղեցում կպառկեցնեն, բայց դժվար նույնքան շքեղ ծաղկեպսակներով և գեղեցիկ հագնված դպրոցականներով, որ թափորի սկզբում կգնան։ Ու առհասարակ ափսոս է եկեղեցին, որ նույն արարողակարգով հա՛մ դժոխք է ճանապարհում, հա՛մ դրախտ։ Աղոթքները արժեզրկվում են դրանով, չպետք է մեղսավորները կարծես մի անմեղ մանուկ թաղվեն և մահից առաջ ապաշխարեն իրենց գործած մեղքերի համար։

Որպես բնության օրենք սևին պետք է հաջորդի սպիտակը, և այս պատմությունն էլ բացառություն չէ․ «Հետո նկատեց, որ հոր ընկերոջ տան մոտ է… Սրանք չորս շենքի արանքում վրան խփել, հարսանիք էին անում։ Հոր որբ մեծացած ընկերը տղային էր պսակում»։ Եվ իհարկե Վարդանը չէր կարող ուրիշի ուրախությունն իր դառնություններով լցնել։ Նա միայն կերավ, խմեց, հետո մի քսան հազար էլ նվեր տվեց և հուսահատված շարունակեց տնտղել հոր և մոր կողմից ունեցած գերդաստանը՝ փորձելով այդ մեծ ընտանիքի մեջ գտնել մեկին, ում հետ կկարողանար վերջապես խոսել…«Հիվանդանոց են տարել…»

Հիշեց մորաքույր Վարդուշին։ Հեշտ կյանք չուներ՝ ամուսնուն էր ջահել տարիքում թաղել, մեծ տղան հայրենիքի առաջ պարտքը կատարելիս էր զոհվել, իսկ փոքր տղան նստած էր՝ քաղաքական հոդվածով։ Կարճ ասած՝ «կոփված կնիկ էր», ու ոչ մեկ Վարդանին ավելի լավ չէր կարող հասկանալ, բայց այդ «քար ու երկաթ» կնիկն էլ այնքան ուժեղ չէր, որ հոգեկան ծանր ապրումների հետ մեկտեղ հիվանդություններին էլ կարողանար դիմակայել՝ ինֆարկտ էր խփել․ «Պահո~, ուրեմն կա բան, որին մորքուրի սիրտը չի դիմացել…»: Մորաքրոջ համար «պերեդաչի» հավաքեց՝ գրիլ, միրգ, մասուրի հյութ, ու գնաց տեսակցության, բայց նրան չթողեցին մոտը գնալ, որովհետև մորաքույրը դեռ վերակենդանացման բաժանմունքում էր։ Վարդանը հիշեց, մոտակայքում հորաքրոջ տունն էր։ Իհարկե, հորաքույրը որպես զրուցընկեր բանի պիտանի չէր, բայց այ մարդը՝ ուրիշ հարց, եթե «օղի դնի սեղանին, իրար կհասկանան»։ «Հորաքրոջ տուն մտնելն ու գերի ընկնելը մեկ եղավ»։ Հորաքույրը չափազանց զբաղված էր, մարդն էլ տանը չէր։ Հորաքրոջ աղջիկը մի օր առաջ ծննդաբերել էր, իսկ ինքը դեռ նորածնին չէր էլ տեսել։ Տան մի ծայրից մյուսը խառնված վազելու ընթացքում հորաքույրը հասցրեց Վարդանին պատմել, որ փոքր տղան Ռուսաստան․ «եսիմ ինչ գողուբոզ․․․» աղջկա հետ է ամուսնացել։ Դե իհարկե այդ ինքնասիրահարված կինը ամենապարկեշտ հարսից էլ դժգոհ կմնար, կասեր՝ եփել չգիտի կամ էլ փնթի է, մարդն էլ տղու Ռուսաստանից ուղարկած փողերով մեկնել է Թուրքիա, որ «նստի պապենական տան դռանը, ուր հիմա քրդեր են ապրում, լաց լինի ու հայրենիքի հանդեպ պատքը կատարած հետ գա»։ Այստեղ էլ Վարդանի բախտը չբերեց, դեռ մի բան էլ ստիպված էր հորաքրոջ հիվանդ կեսուրի անկողնու մոտ նստել, մինչև հորաքույրը թոռանը գնա տեսնի և հետ վերադառնա։ Խոստացված քսան րոպեի փոխարեն Վարդանը նստեց մինչ մութն ընկնելը։

Վարդանն էլ տուն գնալ չէր ուզում, բայց ու՞ր գնար, էլ ո՞վ էր մնացել, ում հետ կարող էր կիսել իր ապրումները։ Մթնում էր, որոշեց գնալ քրոջ մոտ՝ այնտեղ գիշերելու։ Քրոջից խրատ ու խորհուրդ չէր սպասում, բայց դե գոնե մենակ չէր լինի։ Քրոջ տան ճանապարհին մի եղեգնաձորցուց գինի գնեց, երևի զգում էր, որ խմիչքն է մնալու իր միակ ապավենը։ Վարդանը չսխալվեց, քույրը տանը չէր, հերթափոխով հացի փռում էր աշխատում, իսկ քրոջ հաշմանդամ ամուսինը բաժակի ընկեր չէր։ Վարդանը մնաց մենակ իր գինու կապրոնե շշի հետ։ Խմեց սկզբից մոր կենացը, հետո Արշամի թոռան հոգու հանգստության կենացը, հոր ընկերոջ տղայի բախտավորության կենացը, մորքուրին էլ չանտեսեց, նրա հոգու փրկության կենացն էլ խմեց․․․

Չնայած նրան, որ այստեղ լսում են անվճար, միևնույնն է, Վարդանի վշտի միակ ունկնդիրը գինու բաժակը եղավ, ինչպես գուցե այն հարբեցողինը, որ բակի նստարանին էր քնած։ Թերևս հարբեցող լինելու պատճառը հենց ներսում կուտակված վշտերն են․․․

Ու այսպես հաջորդաբար Վարդանը խմում էր մեկի ուրախության ու մյուսի դժբախտության կենացը, մինչև հասավ սեփականին՝ «էս էլ իմ ցավի կենացը․․․»։ Շիշը դատարկվեց, Վարդանը գլուխը դրեց սեղանին ու կեսքուն-կեսարթուն նջջեց։

Ու գիշերներն էլ դադարել էին փրկություն լինել, որովհետև մտքերի ձայնը շատ ավելի բարձր էր։ Կիսափակ աչքերի առաջ շարունակում էին պտտվել ծանոթ պատկերներ, որոնք մե՛րթ հանգստություն էին բերում նրա հոգուն, մե՛րթ ցավ։ «Մտովի վերցրեց Արշամի ոտքերի տակ ընկած տերողորմյան…» ու սկսեց հերթով քաշել։ Ու ով իմանա, այս Վարդանին ինչ կընկնի․․․

ԽԵՐ, ՇԱՌ, ԱՍՏՎԱԾ․․․ԽԵՐ, ՇԱՌ, ԱՍՏՎԱԾ․․․ Մեկ գցում ես` շառ է գալիս, մեկ գցում ես` խեր է գալիս․․․

Classwork

1322.c)

1323.b)

1324.a)

1325.b)

1326. c)

1327. a)

1328. c)

1329. c)

1330. c)

1331. b)

1332. b)

1333. c)

1334. b)

1335. b)

1336. c)

1337. a)

1338. b)

1339. b)

1340. c)

1341. c)

1342. a)

1343. c)

1344. c)

1345. a)

1346. c)

1347. c)

1348. a)

1349. c)

1350. b)

1351. a)

1352. c)

1353. a)

1354. c)

1355. c)

1356. c)

1357. c)

1358. a)

1359. c)

1360. b)

1361. b)

1362. a)

1363. c)

1364. a)

1365. b)

1366. b)

1367. c)

1368. a)

1369. b)

1370. b)

1371. a)

1372. b)

1373. b)

1374. a)

1375. a)

1376. a)

1377. b)

1378. a)

1379. a)

1380. c)

1381. b)

1382. a)

1383. b)

1384. a)

About MSKH

Mekhitar (real name is Manuk) Sebastatsi studied in St. Nshan of Sebastia, then in the monasteries of Echmiadzin, Sevan, Karin. In 1693 he left for Beria (now Aleppo), where he met Catholic missionaries. In 1696 he was ordained a celibate priest and in 1699 he was ordained a priest. In 1701 he founded a congregation in Constantinople. In 1705, with the consent of the Roman authorities to establish a monastery, in 1706 he began the construction of a monastery in the Greek Metho fortress in Venice, Greece.
In 1712 the Pope granted Sebastian the title of abbot. In 1715, the Brotherhood moved to Venice to avoid Turkish attacks. In 1717, the Venice Senate granted the Congregation St. Lazar Island by charter. Here Sebastatsi built a church, opened a school, trained fellow believers. In St. Lazarus he has been involved in bibliographic work, conducting philological research for his students, doing translations, publishing books. After Sebastatsi’s death, the monastery was named Mkhitaryan in his honor. While still alive, he was honored with my Second Illuminator Nation, Second Mesrop and other surnames.
Mkhitar Sebastatsi is the author of the first textbook on world grammar, The Door to the World of Grammar in Armenian (1727). Also worthy of is his two-volume work, The Grammar of the Armenian Sex of the Graban Language (1730), in which he examined the morals, syntax, syntax, rules, spelling and other issues of Grabar. A great achievement in Armenology is the work of Sebastatsi’s Dictionary of Armenian Language (2 volumes, 1749–69), which is still of exceptional value today. Includes Armenian handwritten and printed vocabulary of more than 100 thousand. word article: Also noteworthy is his collection of Tagharan (1727), some of whose poems are sung to this day as a hymn by Sebastian music. Compared to the best manuscripts, he published the Bible (1733–35) and also compiled the “Calendar of the Promised Land” (1746).
Sebastatsi was named after the educational complex in Yerevan.

Mkhitar Sebastatsi Educational Complex
Mkhitar Sebastatsi Educational Complex is an educational institution in Yerevan. The Educational Complex was founded in 1989.

The Educational Complex implements complete secondary (pre-school, secondary, senior), vocational, secondary vocational and additional educational programs.
The educational complex implements state alternative (author) educational programs.

Կարդում ենք ժամանակակից արձակ

Իմ ժամանակակիցը — Մհեր Իսրայելյան
Կարդացի՝ Մհեր Իսրաելյանի «Երեք քայլ երկնքից անդին» պատմվածքը։ Հեղինակը ամեն ինչ շատ գեղեցիկ և պատկերավոր էր նկարագրում։ Պատմվածքը հարուստ է գեղեցիկ մտքերով։ Պատմվածքի գլխավոր ասելիքն այն էր, որ Գյուղում ապրող մարդիկ ավելի զգայուն, մաքուր, լավատես, մարդիկ են։ Տղան իր լավատեսությամբ չհավատաց որ աղջկա ետևից մեծահարուստ հրամանատարի տղա է գալիս։ Նա վերցնելով իրենց տան դիմացի աճող սպիտակ վարդերը չհավատալով մնացածի ասածներին՝ սպիտակ վարդերով գնում է աղջկան շնորհավորելու, սակայն մեծահարուստի տղան իր ընկերների հետ ծեծում է իրեն, որը փախչելով թռչում է Գետառը։ Իսկ նրանք չհանգստանալով սկսում են նրա վրա քարեր նետել, և տղան հիշում է իր պապի պատմածները և մտածում որ «կարկուտը հիմա էլ այնքան մեծ է ինչքան առաջ և արևը ոչ շատ ուժեղ է ջերմացնում»…

«Անհաղթ Խալիֆան» վերլուծություն

«Անհաղթ Խալիֆան» պատմվածքին մեջ Ավետիք Իսահակյան պատմում է Բաղդադի խալիֆէին մասին, որ երիտասարդ էր և նստել էր գահavetik_isahakyanի վրա։ Էս խալիֆան մի սկզբունք ուներ որը ասում էր հետևյալը,«Թող ապրի ամեն մարդ, ինչպես որ ուզում է միայն թե թողնի, որ ուրիշն էլ ապրի» հետևյալ խոսքը որ խալիֆան է ասել, ինձ թվումա, որ շատ շիտակ խոսքա, բայց էս խալիֆայի նման ապրելը իհարկ է որ սխալէ։ Խալիֆան ապրում էր առանց ինքզինքը զգալու, որ իրան վրա կար բավականին մեծ պատասխանատվություն, ուներ նրա ժողովուրդը և պաշտպանելու պարտականություն․ բայց չնայած իրան էս խոշոր պարտակաությունը նա միշտ էլ քեֆ է արել։ Ինձ թվում է, որ Ա․ Իսահակյան «Անհաղթ Խալիֆան»-ի պատմվածքը գրել է, իբր հանձնարարություն, նկատողություն էն մարդականց, որոնք ապրում են առանց մեկ նպատակի, ապրում են քեֆի, կերուխումի համար, և չեն ապրում, որպոսզի մի բան իրականացնեն իրանց կյանքում, կամ առնվազն կատարեն իրանց պարտականությունները։