Խառը

Մարդը, ով քայլում է ամբոխի հետևից, որպես կանոն, ավելի երկար ճանապարհ չի անցնում, քան ամբոխը: Իսկ այն մարդը, ով քայլում է ինքն իրեն, շատ հնարավոր է հայտնվի այնպիսի վայրերում, որտեղ ոչ ոք չի եղել:

Չի կարելի ապրել միևնույն տարին 75 անգամ և այն կյանք կոչել:

Մարդ չի կարող սիրել կյանքում երկու անգամ, հնարավոր է միայն մեկ սեր. խորունկ ու անեզր, ինչպես ծովը:

Իմ կյանքում շատերն են գնում-գալիս. ոմանց ցավով եմ հրաժեշտ տալիս, ոմանց՝ անտարբերությամբ, ոչ մեկի վերադարձին չեմ սպասում, ոչ մեկի մոտ չեմ վերադառնում: Բայց յուրաքանչյուր անցորդ իր հետ մի իմաստություն է բերում, նվիրում… և, թերևս, նաև տանում…

Ֆիլմերում շատ սիրուն են նկարում այն տեսարանները, երբ երկար բաժանումից հետո պատահաբար հանդիպում են: Գրքում մեծ պարբերություններով ու էջերով գրում են այդ պահին ծնված զգացողությունների ու հազար ու մի մտքերի մասին, նկարագրում ապրածը: Իսկ կյանքում լինում է, որ նման հանդիպումներն այդպես էլ տեղի չեն ունենում: Դու հաճախ կամ երբեմն, հազվադեպ կամ ամեն օր մտածում ես այդ հանդիպման մասին, պատկերացնում այն, անգամ զարմանքդ արդեն սպասելի է, ակնկալելի է անակնկալ այդ հանդիպումը: Իսկ այն չկա: Չի լինում ու հավանական է՝ երբեք էլ չլինի:

Անձրևն էլ տխրության պես մի բան է երևի. սկզբում ամեն ինչ անում ես, որ հանկարծ քեզ չդիպչի, ապահով ու չոր մնալու համար ամեն ինչ անում ես, բայց երբ տեսնում ես՝ չի լինում, տեսնում ես, որ դեռ թափվում է վրադ չորս կողմից, ինչ արած. եթե մի անգամ սուզվեցիր, մի կաթիլ ավել, մի կաթիլ պակաս, ի՞նչ տարբերութուն։

Կյանքում ամենամեծ ստորություններից մեկը ընկերություն բառի տակ սիրահարվածությունը թաքցնելն է կամ սերն ընկերությամբ խեղդելը:

English report

My name is Sevak. I study in Mkhitar Sebastaci Education Complex. This topic must be about our English classes and I want to start without prolonging.

In school we have 4 english classes in a week. Our lessons are very interesting. For example we learn new words with playing very interesting games. In this year I learn to write essays, to analyse film and books, and at last I learn to put my thoughts on paper.

In this year I wrote many essays.

During our lessons we organized discussions on various topics. Although those discussions aren’t  going smoothly but we learn many things during it. We also do many text assignments and learn new words.

I hope that we will be able to go to school till september because I missed classes and school. And I hope that this quarantine stuff will end soon.

 

 

Մի վախեցեք սխալվել մարդկանց հարցում

Այնքան հեշտ են մարդիկ հրաժարվում միմյանցից։ Այնքան հեշտ են բաց թողնում՝ մտածելով, թե իբր դիմացինը շատ հեշտությամբ հրաժարվել է իրենից։
Մարդիկ չեն կարողանում կարևորություն տալ ավելի թանկ բաներին քան հպարտություն է։ Երբեմն պետք է հպարտությունը մի կողմ դնել, կախված դիմացինիտ կարևորությունից և այն արարքներից, որոնք արվել են քեզ համար։ Մտածում եմ՝ պատճառներից մեկը ավելորդ ասված լավ խոսքերն ու արտահայտություններն են։ Մեր մեջ նրան իդեալական ենք համարում, բայց չենք բարձրաձայնում, որպեսզի իրեն չփոխի իմանալուց հետո։ Այնքան ես նրան մոտ թողնում, որ դառնում է քո առօրյայի մաս։ Առանց նրա առօրյատ գլխիվայր շուռ է գալիս։

Վստահում ես։ Մտածում, որ ինչ էլ լինի, չի թողնի ու գնա։ Ինչ էլ լինի, կսպասի, կգնահատի անցածը և կփորձի եթե սխալ ես վարվել,եթե սխալ ես վարվել,ժամանակի ընթացքում ուղղի։ Բայց ոչ թե քեզ թողնի ճանապարհի կեսին ու անհետանա։ Այնպես անհետանա, որ դիմացինի վրա թողնի տպավորություն, որ մեկ է ու թքած ունի։

Մտածում ես հասկացել էր բոլոր ասվածները։ Բայց նույնիսկ չի էլ հիշում։ Դու նրա հետ քննարկում ես ուրիշ մարդկանց սխալները, ուրիշների շբման ձևական կողմերը, բայց քոնը նույնպես ժամանակի ընթացքում դառնում է այդպիսին։ Ես չէի կարողանում վստահել, բայց վերջին շրջանում ինձ սովորեցրեց մի մարդ և հենց նա էլ այնպես արեց, որ նորից կոտրվեցի։ ԵՒ եթե անկեղծ, հիմա միայն նա կարող էր ինձ հիասթափեցնել, որովհետև նա իմ մոտ վստահություն հենց այնպես չէր առաջացրել։ Ես մեկին վստահում եմ, երբ տեսնում եմ նրա պահվածքը լարված իրավիճակներում, և նա այդ ինձ ցույց էր տվել, որ միշտ հաշտության է ձգտում։
Ես սիրում եմ գեղեցիկ խոսքեր ու արտահայտություններ օգտագործել, բայց իրական կյանքում դրանք ինձ խանգարում են իրականությունը տեսնելու հարցում, կամ էլ մարդիկ շատ արագ են փոխվում։ Օգտվում ես հեքիաթային բառերից, հետո սպասում ես դիմացինից ավելին քան նա կարող է տալ։ Դա էլ մի պատճառ է և իմ սխալներից մեկը։ Բայց նաև հավատում եմ, որ կհայտնվի այն մեկը, ով ինձ կտա ավելին՝ քան ես սպասում եմ իրենից

Little fragments from my life

It all started with rumors about a new virus in China. I knew that everything was in a very bad condition there, but I wasn’t worried, thinking that the virus would not reach Armenia. I didn’t listen to the news, I knew about the state of the world from my parents. From these rumors I learned that Italy is in a bad condition too. Then people began to criticize the fact, that the government allowed Armenians from Italy return to their homeland. Then they began to criticize the woman who flew in from Italy, and didn’t isolate herself. She knew that she had symptoms of illness, but she found that taking some pills is enough, and went to the wedding, and this spread the virus. My mother, knowing about the spread, was very worried that I could get the virus too.

I was not worried, and now I’m not worried about getting the virus too. As far as I know, I have no friends who have the virus or its symptoms. I don’t know, maybe I need to worry, but I highly appreciate the restriction about the free movement in Armenia, comparing it with other countries. For example Russia.

I’ll would like to talk a little about my thoughts. A little, because coronavirus, self-isolation and being left alone with my thoughts, made me look at everything extremely. This opinion didn’t worry me, even I found in this beauty. I found something that makes me feel fulfillment. Something, that makes me look at the life brighter. It became the brightest thoughts during the isolation…

For everyone, even for a newborn child, life begins with a dream. At first, people need only imagination. Then they want to achieve their dreams. That dream that has been in your head for a long time. After you find the road, and begin your long journey of life. This is the road where the way back disappears as the dust disappears with the wind… You haven’t got a chance, to go back. There is no one, who hasn’t seen disappointment, distracting circumstances and obstacles in their way.There are juts people, who aspire to their dream. This dream can be anything. From the most meaningless to the most impossible things. Maybe you just want to visit a place, or give all the seconds of your life to someone. To the one with whom you were happy in your imaginations. To the one who, forced not to be limited only by imaginations. The one who was doing nothing, but forced to follow her…The one whose only smile madе follow her like a ray of sunshine. No matter how long will be you trip. If you really want this, and this dream was first in your imaginations, then the road will seem pleasant. Maybe you even forget about your goal, just start to enjoy moments, unforgettable views and feelings. And finally, you become the hero of your life. You could give up many times, but you didn’t. This is the reason why you are a hero.

Isolation has many bad sides, but I had a lot of time to think. We were always busy with something, and there was no time to be alone with yourself, and to look back. Looking at our past, we understand that we need to think longer, when we build future, and just live

I think that everyone needed isolation, just hope that instead of becoming evil, people thought about the kindness and bad sides of the world, because these sides weigh on everyone …

Ինքնամեկուսացած օրերի հաշվետվություն

Ամեն ինչ սկվեց նրանից, որ Չինաստանում առաջացած նոր վիրուսի մասին լուրեր տարածվեցին: Իմանալով երկրի ծանր վիճակը, ինքս լուրջ չէի վերաբերվում մտածելով, որ այն չի տարածվի ամբողջ աշխարհով, ներառյալ՝ Հայաստանը: Ինքս լուրերին չէի հետևում, միայն հարազատներից լսած խոսակցություններով պատկերացում էի կազմում աշխարհի իրավիճակի մասին… Այդ խոսակցություններից իմացա, որ Իտալիայում իրավիճակը նույնպես ծանր է: Որոշ ժամանակ անց մարդիկ սկսեցին քննադատել այն փաստը, որ կառավարությունը թույլ է տվել Իտալիայից ժամանած հայերին վերադառնալ իրենց հայրենիք: Ապա սկսեցին քննադատել Էջմիածնից մի տիկնոջ, ով Հայաստան ժամանելուց հետո չի ինքնամեկուսացել: Իմանալով որ ունի վիրուսի առաջացման նախանշանները, տիկինը դեղամիջոց ընդունելը բավարար է համարել, և մասնակցել ամուսնության արարողությանը, որը նոր թափ է տվել վիրուսի տարածմանը։ Մայրիկս ի տարբերություն ինձ՝ լուրջ էր վերաբերվում, և իմանալով վարակվածների ահռելի թվի մասին վախենում էր, որ ես նույնպես կարող եմ վարակվել…

Եթե խոսեմ իմ տեսանկյունի մասին, ապա կասեմ, որ անկեղծ մտավախություններ չեմ ունեցել, և հիմա նույնպես չեմ վախենում վարակվելուց: Ինչքանով տեղյակ եմ չունեմ հարազատներ, բարեկամներ, ծանոթներ, ովքեր ունեն վիրուսի նախանշանները, կամ վարակված են: Այսպիսով այդ առումով արդեն հանգիստ եմ: Միգուցե հարկավոր է անհանգստանալ, բայց միևնույն է Հայաստանի սահմանափակումները, թե ազատ տեղաշարժման, թե միջոցառումների, շատ բարձր և ապահով եմ գնահատում, համեմատելով մնացած երկրների սահմանած սահմանափակումների հետ, օրինակ՝ Ռուսաստանի:

Կցանկանամ հակիրճ խոսել նաև իմ ապրումներից: Հակիրճ, որովհետև ինքնամեկուսացումը և այսքան ժամանակ ինքս իմ մտքերի հետ միայնակ մնալը, ստիպեց ծայրահեղորեն վերաբերվել ամեն ինչին… Այդպիսի մտածելակերպը ինձ ընդհանրապես չխանգարեց, ասեմ ավելին, ես դրա մեջ գտա գեղեցիկը: Գտա այն, ինչը ինձ լիացնում է: Այն, ինչը ստիպում է կյանքին ավելի պայծառ դիրքից նայել: Այդ դիրքն էլ դարձավ իմ ինքնամեկուսացման ընթացքում մտորումների ամենասիրելի և հոգեհարազատ վայրը…

Բոլորի, անգամ նորածին երեխայի կյանքը սկսվում է երազանքից: Սկզբում մարդիկ ուղղակի կախվում են դրանից, և միայն պատկերացումները բավարար են լինում: Հետո սկսում ես ձգտել երազանքի իրականացմանը: Այն երազանքի, որը այդքան ժամանակ մտքերումդ էր: Գտնում ես ճանապարհը, և սկսում քո կյանքի երկար ճանապարհորդությունը: Դա մի ճանապարհ է, որտեղ քայլ անելուն պես մոխրանում է հետևում հայտնված ճանապարհը և փոշու նման անհետանում քամու հետ… Չունես վերադառնալու հնարավորություն: Այնպիսի մարդ չկա, ում ճանապարհին իրեն չսպասեն հիասթափությունը, շեղող հանգամանքները, խոչընդոտները… Ուղղակի կան մարդիկ, ովքեր ձգտում են իրենց երազանքին: Այդ երազանքը կարող է լինել ցանկացած բան: Սկսած ամենաանիմաստ և վերջացած ամենաանհնար իրադարձություններից: Միգուցե ցանկանում ես ուղղակի մի վայր այցելել, կամ էլ կյանքիդ ամեն վայրկյանը նվիրել մեկին: Այն միակին, ում հետ պատկերացումներումդ երջանիկ էր զգում: Նրան, ով ստիպեց չբավարարվել միայն պատկերացումներով: Ով ոչ մի քայլ չանելով, ստիպեց գալ իր հետևից: Ում միայն ժպիտը կարող էր ստիպել քեզ արևի շողի նման ամբողջ կյանքդ հետևել իրեն… Կարևոր չէ քանի տարի կտևի քո ճանապարհորդությունը: Եթե ցանկությունը իսկապես մեծ է, եթե այն իսկզբանէ եղել է պատկերացումներումդ, ապա անգամ անցածդ ճանապարհը քեզ հաճելի կթվա: Անգամ հնարավոր է մոռանաս նպատակիդ մասին, ուղղակի սկսես վայելել ճանապարհին հանդիպած պահերը, զգացողություններն ու անմոռանալի տեսարանները։ ԵՒ վերջապես դու կդառնաս քո կյանքի հերոսը։ Դու կարող էիր ճանապարհին հարյուր անգամ հետ կանգնել, բայց շարունակեցիր։ Դա է պատճառը, որ դու հերոս ես։

Ինքնամեկուսացումը իհարկե վատ կողմեր շատ ունի, սակայն ես երկար ժամանակ ունեցա մտածելու։ Միշտ մենք մեզ զբաղեցնում ենք դասերով, գործերով, տան հոգսերով և ժամանակ չի մնում մի պահ ինքդ քեզ հետ մենակ մնալու և հետ նայելու։ Մեր անցյալը վերլուծելով հասկանում ենք, որ ապագան ավելի մտածված պետք է կառուցել և ապրել։

Ինձ թվում է’ այս վիրուսը ամբողջ աշխարհին էլ պետք էր, մնում է հուսալ, որ մարդիկ չարանալու փոխարեն մտածել են բարության և աշխարհի թերությունների մասին, որոնց շտկումը կախված է յուրաքանչյուրից։

What do we need

Are there still any people in the world, that appreciate beaty involuntarily, not by it’s price? Are there still any people, who don’t compare their values, and don’t try to seperate themselves with full material values? Sometimes words and sentences are specific because they are only for you. If they become available to everyone, they will lose their power. People must learn to evaluate. Don’t evaluate expensive things, but evaluate moments, feelings and memories… When you start to appreciate every little thing, life becomes brighter.

Sometimes for being happy, you don’t need much. You just have to look for happiness in ordinary things and make your life full. Everyone needs good memories, bright days and unique moments. You can also find nice things in yourself. Understand, that disadventages have adventages too. When I think that there are disandventages in my life or when I see something bad in my character I don’t try to get rid of it. It just becomes part of my life. If life makes you be like that, then it’s not the time to change.

People are not worthy of you to feel happy in your environment. If you do not feel happy, then the one that will make you happy hasn’t come yet. If you haven’t got unforgettable moments, then the moment has not come yet, remembering which smile will appear on your face. In everyone’s life sometimes must be rainy, so that later the sun shines brighter. In fact, this is beauty. When pleasant moments come unexpectedly. They come and remain in your memory, make you remember them. Тhese moments are so perfect that you can even fall in love. Naive people in modern life are subjects to use. Many people don’t understand their value, and try to use them. Some do it, and people with a good heart become like everyone else.

Some people have stereotypes, and they arbitrarily make garbage from their innocent life. There are a few people, who like living such a life. Those who see their freedom in restraint. Such people get to those, who were looking for an ideal. They reach the highest stage in life. Naive people are the most sincere people, and others who live in lie, gradually stop to be sincere with themselves. Looks like a fairy tale right? So incredible, but at the same time so attractive. Everyone has their own fairy tale, which they want to achieve in reality. Everyone seeks to that in our lives. For some people, achieving a goal becomes a prize, and for some, moments and feelings seen on the road

Մեկուսացած օրերի մտորումներ

Արդյո՞ք աշխարհում մնացել են մարդիկ, ովքեր գեղեցիկը գնահատում են ակամայից, այլ ոչ թե արժեքով…Արդյո՞ք մնացել են մարդիկ, ովքեր չեն համեմատում իրենց արժեքները, և չեն փորձում առանձնանալ բոլորից նյութական արժեքների լիությամբ: Երբեմն խոսքերը յուրահատուկ են լինում նրանով, որ դրանք ասված են միայն քեզ համար: Երբ այդ խոսքերը բոլորին հասանելի են դառնում, կորցնում են իրենց ուժը: Մարդիկ հիմա պետք է սովորեն գնահատել: Ոչ թե գնահատել թանկարժեք իրերը, այլ գնահատել պահերը, զգացողությունները, հիշողությունները… Երբ գնահատում ես կյանքիդ ամեն մանրուքը, կյանքը գունավորվում է: Երբեմն երջանիկ լինելու համար շատ բան անհրաժեշտ չէ: Ընդհամենը հարկավոր է փնտրել այն սովորական բաներում, և դրանով կյանքը ավելի լիարժեք դարձնել: Բոլորն էլ ունեն լավ հիշողությունների, պայծառ օրերի և յուրահատուկ պահերի կարիք: Անգամ ինքդ քո մեջ կարող ես հաճելի բաներ գտնել: Հասկանալ, որ թերությունները նույնպես ունեն առավելություններ, գտնել դրանք, և ուղղակի վայելել կյանքը: Երբ մտածում եմ, որ թերություն կա կյանքումս, երբ բնավորությանս մեջ վատ գիծ եմ նկատում, կամ էլ ուղղակի անբավարարություն զգում, չեմ փորձում ազատվել դրանից: Ուղղակի դարձնում եմ կյանքիս մաս, հասկանալով, որ այդպես է պետք: Եթե կյանքը ստիպում է, որ այդպիսին լինես, ապա դեռ ժամանակը չի փոխվելու: Դեռ մարդիկ արժանի չեն, որպեսզի իրենց շրջապատում քեզ երջանիկ զգաս: Եթե երջանիկ չես զգում քեզ, ապա դեռ չի հայտնվել նա, ով կերջանկացնի: Եթե չունես անմոռանալի հիշողություններ, ապա դեռ չի եկել այդ պահը, որը հիշելիս դեմքիդ ժպիտ կհայտնվի: Ամեն մեկի կյանքում էլ ժամանակ առ ժամանակ պետք է անձրև լինի, որպեսզի հետո արևի շողերը ավելի պայծառ լինեն: Իրականում դա է գեղեցիկը: Երբ հաճելի պահերը գալիս են անսպասելիորեն: Գալիս են և տպվում մտածելակերպումդ, ստիպում հիշել իրենց… Այդպիսի պահերը այնքան կատարյալ են, որ անգամ սիրահարվել կարելի է… Միամիտ մարդիկ ժամանակակից աշխարհում օգտագործման առարկա են հանդիսանում: Շատերը նրանց արժեքը չհասկանալով, փորձում են օգտագործել: Որոշ մարդկանց մոտ դա ստացվում է, և բարի սրտով մարդիկ դասվում են մնացածների շարքին: Շատերի մոտ առաջանում են կարծրատիպեր, և նրանք ինքնակամ իրենց անկեղծ բնավորությունը և անմեղ կյանքը, դարձնում են շարքային աղբ: Շատ քիչ են նրանք, ում դուր է գալիս ապրել այդ կյանքով: Ովքեր իրենց ազատությունը զսպվածության մեջ են տեսնում… Այդպիսինները արժանանում են նրանց, ովքեր փնտրել են կատարյալին: Նրանք չեն արժանանում ամեն պատահածի և կյանքում ամենաբարձր գագաթին են հասնում: Միամիտ մարդիկ ամենաանկեղծն են լինում, իսկ մնացածները ովքեր սովոր են ապրել ստի մեջ, աստիճանաբար դադարում են անկեղծ լինել իրենք իրենց հետ… Հեքիաթային է թվում չէ՞: Անհավանական, բայց միևնույն ժամանակ շատ գրավիչ: Բոլորս էլ մեր ներսում ունենք այն հեքիաթը, որը ցանկանում են իրականացնել: Բոլորս էլ ամբողջ կյանքում ձգտում ենք դրան: Որոշ մարդկանց մրցանակը լինում է հեքիաթը իրականացնելը, որոշներինը իրականացնելու ճանապարհին հանդիպած բոլոր զգացողություններն ու հիշողությունները…

Distance learning #4

2. Reported Speech

1. «What time does the next bus leave?» he said. «I need to get to the station.»
He asked what time the next bus left because he needed to get to the station.

2. «Don’t go swimming in the lake,» she said. «The water is filthy.»
She warned them don’t go swimming in the lake because the water was filthy.

3. «Let’s go shopping tomorrow,» she said. «The sales have started.»
She suggested going shopping the following day because the sales had started.

4. «Stand up,» the teacher said to the pupils. «The headmaster is coming.»
The teacher ordered the pupils to stand up because the headmaster was coming.

5. «Please don’t take my ring,» she said to him. «It was a present.»
She begged him not to take her ring be cause it had been a present.

6. «It’s very late, Martin,» his mother said. «Where have you been?»
His mother reminded him that it was very late and asked him where he had been.

7. «Shall I cook the dinner?» he said to her. «You look very tired.»
He offered to cook the dinner, adding that she looked very tired.

8. «Please stop making that noise!» she said to him. «I can’t concentrate.»
She asked him to stop making that noise, explaining that she couldn’t concentrate.

9. «Yes, I dropped your vase,» she said. «I was cleaning the shelf.»
She admitted dropping my vase as she was cleaning the shelf.

10. «Can I use the car, please?» she said. «I need to run some errands.»
She asked if she could use the car because she needed to run some errands.

11. «I’m sorry I’m late,» he said. «The car wouldn’t start.»
He apologized for being late, explaining that the car wouldn’t start.

12. «Why are you teasing your sister?» she asked him. «You know it makes her unhappy.»
She asked why he was teasing his sister, reminding him that it made her unhappy.

13.«Why won’t you come to the party?» he said to her. «Everyone would love to see you.»
He asked why she wouldn’t go to the party and added that everyone would love to see her.

14. «It was Rob who broke the window,» he said to her. «He was kicking the football.»
He accused Rob of breaking the window as he was kicking the football.

3. Match the word with the proper definition

  1. altogether. a. to behave in an ostentatious way to impress others
  2. brag. b. a face seen from the side
  3. even out. c. without paying attention
  4. hold out for d. to tell about your own achievements
  5. lame e. useless facts
  6. marvel f. to insist on something
  7. negligence. g. to come into balance
  8. profile. h. carelessness
  9. illiterate i. to be amazed
  10. show off. j. one who cannot read or write
  11. absently. k. to pull hard
  12. squabble. l. completely
  13. stray m. to argue
  14. trivia. n. to get lost
  15. yank. o. stupid and boring

1-I
2-d
3-g
4-f
5-o
6-I
7-h
8-b
9-j
10-a
11-c
12-m
13-n
14-e
15-k

5.Read the dialogues and choose the most appropriate options to complete the dialogues.

1. Doctor
Take this medicine for a week and you’ll start to feel better.
Patient
But I’ve used it before and it did not help at all.
Doctor
Are you sure? It’s the best on the market.
Patient
Yes I am. Can you please prescribe another one?

A) What shall i do if unexpected side effects arise?
B) What is the ideal dosage for my weight?
C) No, it’s too early to prescribe another medicine.
D) But I’ve used it before and it did not help at all.
E) It looks as if the illness has already been cured.

2. Jake
How did you like the movie you saw last night?
Karen
I can’t say it was the best I’ve ever seen.
Jake
Hadn’t you read the reviews before you went to see it?
Karen
Certainly not. Do not waste your time.

A) Did you go alone or with a friend from work?
B) Hadn’t you read the reviews before you went to see it?
C) What do you mean by saying it depends?
D) I knew I could always count on you.
E) Then you wouldn’t recommend it, would you?

3. Father
What? You crashed the car again?
Son
But it wasn’t my fault. You’ve got to believe me.
Father
I’m sure it wasn’t. This is the third accident you have had this year.
Son
You’re very angry now, dad. We had better talk about this later on.

A) I do apologize. I promise it won’t happen again.
B) Was the car in good condition?
C) But it wasn’t my fault. You’ve got to believe me.
D) Was it worth the money and time you had wasted?
E) Why do you ask? Don’t you know it’s too late now?

4.Chuck
It seems that Martha is still angry with me.
Sue
Why do you think so?
Chuck
Whenever we meet, she pretends not to see me.
Sue
I don’t thin k it’s because she hasn’t got over her anger. She’s having
a bad time at work nowadays.

A) It seems that Martha is still angry with me.
B) Martha will never make a good manager.
C) I have never seen a smarter woman than Martha.
D) One thing that I especially like about Martha is her sincerity.
E) Martha has finally managed to get over her resentment.

5.Tom
Can you help me prune the roses in the garden at the weekend?
Mary
Are you kidding? We are in June.
Tom
So what? What’s wrong with June?
Mary
The right time to trim your roses is the beginning of winter, when they
lose their flowers.

A) Are you going to plant those roses in your garden in June or July?
B) Can you help me prune the roses in the garden at the weekend?
C) I didn’t know your brother knew so much about gardening.
D) Have you got any idea what the right time is to shorten rose plants?
E) Are we supposed to do anything special to keep the roses fresh?

6.Complete the sentences with the most appropriate options.

1. Even though the two parties appear united in negotiations, —-.
A) the level of trust between them will always remain, at best, tenuous
B) they weren’t able to agree on the subject
C) they will eventually reach an agreement
D) it is impossible for him to succeed
E) the president unexpectedly rejected it

2. The moment I saw the sad face of my girl friend, —-.
A) I begin to feel depressed
B) I have realized that we will have a discussion about our relationship
C) I had decided to leave the house
D) I found out that something was wrong
E) she has gone out to have a walk

3. You had better take your mobile phone with you —-.
A) so that you can lose it
B) or I couldn’t have called you
C) because I will not be at home during the whole day
D) If you had wanted to go abroad
E) in case you may not find one when you are in need of it

4. —- when they learned that the chairman would not be able to join the meeting.
A) Hardly had the committee learned the reason of the meeting
B) When they realized why they were all there in that early time of the day
C) It wasn’t until they got a phone call about an urgent meeting the next day
D) However professional they tried to be seen
E) They will have already discussed the most important subjects

5. —-, the Grammys are the highest rated.
A) There are many music awards shows in the US
B) Although Grammys are considered to be highly prestigious
C) Because there is only one big music awards show in the US
D) Much as people are looking forward to next Grammy awards show
E) Of the «big three» music awards shows

Վարդգես Պետրոսյան — «Վերջին ուսուցիչը»

Վարդգես Պետրոսյանը ծնվել է 1932թ. օգոստոսի 9-ին Աշտարակում: 1954թ. ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի ժուռնալիստիկայի բաժինը:
1954-1955թթ. աշխատել է Նոր Բայազետի շրջանային թերթում որպես պատասխանատու քարտուղար, 1955-1957թթ.՝ «Սովետական Հայաստան» օրաթերթում որպես գրական աշխատող, 1957-1961թթ. «Ավանգարդ» թերթում որպես պատասխանատու քարտուղար, ապա խմբագրի տեղակալ:
1961-1966թթ. եղել է «Պիոներ կանչ» թերթի խմբագիր, իսկ 1966-1975թթ.-ին՝ «Գարուն» ամսագրի գլխավոր խմբագիրը: 1975թ. մայիսից եղել է Հայաստանի գրողների միության վարչության քարտուղար: 1981թ.-ից ՀՍՍՀ Մինիստրների խորհրդին կից գրականության և արվեստի գծով պետական մրցանակների հանձնաժողովի նախագահն է եղել: Վ.Պետրոսյանն սկզբում հանդես է եկել որպես բանաստեղծ, հետո անցել է արձակի:
Նրա առաջին բանաստեղծությունը տպագրվել է 1947թ.-ին «Պիոներ Կանչ»-ում: Ռուսերեն լույս են տեսել նրա «Մամա, ես արդեն մեծ եմ» (Մոսկվա, 1964), «Քաղաքի կիսաբաց լուսամուտները» (Մոսկվա 1973), «Դեղատուն «Անի»» (Մոսկվա 1979, գրքի մեջ մտնում են «Վերջին ուսուցիչը» վիպակը և մի շարք պատմվածքներ), «Հատընտիր» (1982թ. վիպակների և պատմվածքների ժողովածու) և ուրիշ գրքեր:
Նրա ստեղծագործությունները թարգմանվել են լիտվերեն, լատիշերեն, անգլերեն, սերբո-խորվաթերեն, չեխերեն, վրացերեն և այլ լեզուներով: 1975թ.-ին բեմադրվել են նրա «Ծանր է Հիպոկրատի գլխարկը» պիեսը, բեմականացվել են «Վերջին ուսուցիչը» (1979), «Հայկական էսքիզներ» (1980), «Ապրած և չապրած տարիներ» (1982) գործերը:
Երևանի Գ.Սունդուկյանի անվան թատրոնում 1985թ.-ին բեմադրվել է նրա «Համր լեռան ճիչը» դրաման: Պարգևատրվել է Լենինի, Հոկտեմբերյան հեղափոխության և «Պատվո նշան» շքանշաններով: Մահացել է 1993թ. Երևանում:

«Վերջին ուսուցիչը», Վարդգես Պետրոսյանի վիպակներից, որը գրվել է 1978 թվականին։

Վարդգես Պետրոսյանը վիպակը սիրով և շնորհակալությամբ նվիրել է իր ուսուցիչներ՝ Աշխեն Պոլադյանին, Արուս Պողոսյանին, Անուշավան Մկրտչյանին։

Այս վիպակի համար գրողը 1979 թվականին արժանացել է ՀՍՍՀ Պետական մրցանակի։

Գարնանային սովորական մի օր Մովսես Խորենացու անվան դպրոցում տեղի է ունենում առեղծվածային դեպք։ Քիմիայի ուսուցչուհին մտնում է 10-րդ «բ» դասարան և տեսնում է, որ հինգ տղա և մեկ աղջիկ տաքացած պարում են, և աղջիկը կիսամերկ է։ Պատմությունը ճյուղավորվում է և հաճախ վերածվում առասպելի։ Հենց այս ժամանակ աշխատանքի է ընդունվում գրականության ուսուցիչ Վահան Մամյանը։ Նա ստանձնում է 10-րդ «բ» դասարանի դասղեկ Արամ Սանոյանի դերը, ով դրանից երկու շաբաթ առաջ հանկարծամահ էր եղել։ Առաջին անգամ 10-րդ «բ» դասարանում Մամյանը պատմում է, թե ինչպես իրենք՝ ընկերներով, պատերազմի վերջին գարնան մի ամբողջ գիշեր կարդացին «Մանոն Լեսկո»-ն, հետո երեխաներին խորհուրդ է տալիս, որ յուրաքանչյուրն իր էության ինչ-որ մասով ապրի հեքիաթում։ Երեխաները զարմանում էին, որովհետև դպրոցում ռումբ էր պայթում՝ կապված պատահածի հետ, իսկ Մամյանը ոչինչ չէր ասում։ Թախծոտ աչքերով մի աղջիկ ասում է. «Դուք մեր վերջին ուսուցիչն եք»։ Իսկ Մամյանը պատասխանում է, ասելով, որ վերջին ուսուցիչ չի լինում։ Չնայած կատարված անհաջողություններին և Մամյանի՝ երեխաներին տարօրինակ թվալուն, ուսուցիչը կարողացավ շատ կարճ ժամանակում ճանաչել բոլորին և դառնալ հարազատ։ Տարեվերջին ամբողջ դասարանը գնաց Զանգվի ձոր։ Նրանք նստեցին բարձր քարաժայռին, և Մամյանն ասաց, որ նույն այդ քարաժայռին երեսուն տարի առաջ իրենք հավաքվել էին տղաներով և այրել իրենց սիրած աղջիկների անունները։

«Մենք վախենում էինք, որ կարող ենք երկուսով մի աղջկա սիրել և այդ դեպքում կկորցնենք մեր ընկերությունը: Երեխայություն էր, իհարկե, այդպես մենք կորցրինք մեր աղջիկներին: Հետո եղավ, որ իրար էլ կորցրինք, բայց երևի մի մեծ բան գտանք»։

Քննություններից հետո Մամյանն ասաց, որ ամեն մեկը մի թղթի վրա գրի, թե ինչ դառնություն ունի իր ընկերներից, ուսուցիչներից։ Ուսուցիչը հավաքեց թղթերը և չկարդալով ոչինչ այրեց։ Մամյանն ասաց.

«Կարողացեք մոռանալ, եթե դառնացրել եք իրար»։

Աշակերտները նայեցին իրար, նայեցին իրենց տասը տարիների վերջին ուսուցչին։

Վերջում երեխաները խոստովանեցին, որ քննություններին բոլորով որոշել են մնալ նույն դասարանում։

  • Գիրք կարդալը ծով մտնելու նման է, պիտի գլուխդ պտտվի ծովի անսահմանությունից, պիտի հանկարծ քո մեջ շոշափես հավերժության ներկայությունը, պիտի հանձնվես նրանց տարերքին…
  • Անկեղծությունը պարտավորությամբ չի լինում…
  • Բարությունն անպաշտպան է, բարությունը բռունցքներ չպիտի ունենա։ Ուրիշի բարությունը կարող է ծիծաղելի թվալ, եթե ինքդ բարի չես…
  • Ով սիրում է, նա սիրո դեսպանն է դառնում, սիրո զավակը։ Աշխարհին հարկավոր են միայն սիրուց ծնված զավակներ։
  • Ով է մեզ ավելի հաճախ խաբում քան մենք ինքներս…
  • Կարողացեք մոռանալ, եթե դառնացրել եք իրար։
  • — Այս սերունդը հինգերորդ աստիճանի հավասարում է, այդպիսի անլուծելի հավասարումներ կան։ Այս սերնդից միջին հանել և քանորդում ինչ-որ բան ստանալ անհնար է, ամեն մեկը առանձին հավասարում է, որ իր, միայն իր լուծումն ունի։ Եթե ունի։
  • — Հեքիաթներ ունեցեք։ Ձեր հեքիաթը։ Ձեր էության ինչ-որ մասով ապրեք հեքիաթի մեջ…

 

Գարնանային ժողովածու

Ղազարոս Աղայան

ՄԱՆՈւՇԱԿ

Ասա ինձ, մանուշակ,
Ինչու՞ ես այդպես վաղ
Դուրս եկել մեն-մենակ.
Դեռևս չի բացվել
Ոչ մի տեղ քեզ նման
Հոտավետ մի ծաղիկ:

_ Ես չունիմ մյուսների
Գեղեցիկ հասակը,
Ոչ նրանց հագուստը՝
Զարդարուն ու շքեղ,
Դուք ինձ չեք նկատիլ,
Եթե ես երևամ
Նրանց հետ միատեղ:

Իմ կարծիքով հեղինակը գտել է այն պատճառը, որի համար մանուշակը առաջինն է դուս գալիս հողի տակից և կարճ նկարագրել այն գեղարվեստորեն։

Հովհաննես Թումանյան

ԳԱՐՆԱՆ ԱՌԱՎՈՏ

Բարի լուսի զանգեր զարկին
Զընգզընգալեն անո՜ւշ, անո՜ւշ.
Լուսը բացվեց մեր աշխարհքին
Ճըղճըղալեն անո՜ւշ, անո՜ւշ։

Հովտում առուն խոխոջում է
Գըլգըլալեն անո՜ւշ, անո՜ւշ.
Քամին բարակ շընկշընկում է
Զըլզըլալեն անո՜ւշ, անո՜ւշ։

Կռունկն եկավ երամ կապած

Կըռկըռալեն անո՜ւշ, անո՜ւշ,
Կաքավ քարին տաղ է կարդում,
Կըղկըղալեն անո՜ւշ, անո՜ւշ։

Հարսն ու աղջիկ հանդերն ելան
Շորորալեն անո՜ւշ, անո՜ւշ.

Ծաղկանց բուրմունքն անմահական
Սըլսըլալեն անո՜ւշ, անո՜ւշ։

Թումանյանը շատ գեղեցիկ և հասկանալի ձևով նկարագրել է գարունը։ Այս ստեղծագործությունը կարդալիս մտովի պատկերացնում ես բնությունը․ առվակները, քամին, թռչուններին, մարդկանց, ծաղիկները և այլն։

Ավետիք Իսահակյան

***

ԱՌԱՋԻՆ ԱՐՑՈՒՆՔՆԵՐԸ

Գարնան արևը անհուն համբույրով
Դուրս կոչեց կյանքի ծլին ու ծաղկին,
Եվ մանուշակը կապույտ աչերով
Անմեղ, միամիտ ժպտաց ամենքին:
Եկավ զեփյուռը շշնջաց նրա
Կույս ականջներին և սահեց գնաց,
Եկավ թիթեռը, թռվռաց նրա
Նազելի գրկում և թռավ գնա˜ց…
Եվ մանուշակը նրանց ետևից
Մնաց նայելով… խաբող ցնորքներ.
Եվ ընկան նրա աչքերից անբիծ
Առաջին սիրո մաքուր արցունքներ:

Նկարագրվում է գարնանամուտը, արևի առաջին համբույր, մանուշակի ծաղկելը, մեղմիկ զեփյուռը, թռվռան թիթեռը։ Իսկ վերջին քառատողում են իմ կարծիքով ուզում է ասել, որ գարունը սիրո եղանակ է։

Համո Սահյան

ԳԱՐՈՒՆ Է ԳԱԼԻՍ

Ձմեռը հալվել դարձել է առու,
Դարձել է առու, դարձել է վտակ,
Արաքսի հունով նա գնում է հեռու,
Գնում է, լցվում է ծովը անհատակ:
Հոգնած թևերը քսելով ամպին,
Կրծքին դեռ խոնավ ծվենը նրա,
Արագիլն իջել Արաքսի ափին՝
Հանգստանում է մի ոտքի վրա:

Երկինք ու երկիր մեզ ձայն են տալիս,
Դռները բացեք, գարուն է գալիս:

Աղբյուրն աղբյուրին իր գիրկն է կանչում,
Իրար են փարվում հովերն արթնացած,
Ծաղկունքից արբած բնությունն է շնչում,
Քանդում է մեղուն ժիր ակնամոմը թաց:
Հողն է մայրության հրճվանքից դողում,
Թող որ հավիտյան միշտ ազատ մնա,
Թող որ ոչ մի ծիլ չմնա հողում,
Ոչ մի բույն հավքի թափուր չմնա:

Երկինք ու երկիր մեզ ձայն են տալիս,
Դռները բացեք, գարուն է գալիս:

Ես միշտ սիրել եմ Սահյանի բանաստեղծությունները  և ամեն անգամ վերընթերցելիս համոզվում եմ որ նա բնությունը նկարագրում է անկրկնելի ձևով։ Այստեղ նա ձմռան ավարտն է նկարագրում և ասում է <<դռները բացեք, գարուն է գալիս>>։ Ապա շատ գեղեցիկ ձևով նկարագրում է գարնան գալուստը։

Վահագն Դավթյան

ՏԱՂ ՁՆԾԱՂԿԻ

Հողի մեջ քնած գարունն արթնացավ առավուո կանուխ
Ու դստերն ասաց.
                -Ելիր, ձնծաղիկ…
Ծաղիկը ելավ, շուրջը ձյուն է դեռ ու դող է քամու,
Իսկ ինքը մենակ, ինքը՝ մերկ ու բաց, ինքը՝ բարալիկ…
Եվ կանգնեց այդպես նա աշխարհի դեմ մենակ ու մաքուր,
Եվ կանգնեց այդպես՝ փխրուն, արցունքոտ ու ճառագայթող,
Վերից կարկուտը սպառնաց նրան գնդակով իր կույր,
Ու վարից հողմը՝ իր ծանր թաթով:
Եվ կանգնած այդպես ցուրտ հողմերի մեջ, երազում էր նա.
Շուտով, ախ, շուտով գարուն կլինի ու կանաչ թրթիռ,
Իր հետքով կգա մանուշակների ծփանքը անափ,
Ու քարի կրծքին կվառվի մասրին իբրև ալ հրթիռ:
Ձյունի արցունքը հողի գոլ կանչով սարերից եկած,
Ծիծաղ կդառնա, կանաչ ծիծաղով հողից կհառնի, ՚՚
Դեղձին կբացի մաքուր առագաստն իր հարսանեկան
Ու հարբած մեղվին իր ծոցը կառնի:
Զանգակ ծաղիկը կնազի՝ կապույտ ծարիրը կոպին,
Եվ կապույտ նազով խոստումներ կտա սրան ու նրան,
Զմրուխտ կհագնի ու ալ կհագնի քարափն իսկ կոպիտ
Ջրվեժի ճերմակ օրհնանքը վրան:
Հողը կդառնա հաց մի անսպառ, ու լույսը՝ գինի…
Բոլորը կգան, բոլորը կգան այդ խրախճանքին,
Բայց ինքը, ավաղ,
Մեռած կլինի…
Այս բանաստեղծությունը ձնծաղիկի մասին է։ Ձնծաղիկը շնչավորված է և պատկերում է նրա զգացումները։ Ինձ թվում է հեղինակը մառդուն է համեմատել ձնծաղիկի հետ, այն մարդուն, ով գարնան հետ սկսում է նույնպիսի մտորումներ ունենալ։ ԵՎ ես տխրություն եմ նկատում այս ստեղծագործության մեջ։

Եղիշե Չրենց

Էլի գարուն կգա, կբացվի վարդը,

Սիրեկանը էլի յարին կմնա:

Կփոխվին տարիքը, կփոխվի մարդը,

Բլբուլի երգն էլի՛ սարին կմնա:

Ուրիշ բլբուլ կգա կմտնի բաղը,

Ուրիշ աշուղ կասե աշխարհի խաղը,

Ինչ որ ե՛ս չեմ ասե — նա՛ կասե վաղը.

Օրերը ծուխ կըլին, տարին կմնա:

Հազար վարդ կբացվի աշխարհի մեջը,

Հազար աչք կթացվի աշխարհի մեջը,

Հազար սիրտ կխոցվի աշխարհի մեջը —

Էշխը կրակ կըլի՝ արին կմնա:

Ուրիշ սրտի համար կհալվի խունկը,

Կբացվի շուշանը, վարդերի տունկը.

Գոզալը լաց կըլի, կընկնի արցունքը —

Գերեզմանիս մարմար քարին կմնա:

Այս բանաստեղծության մեջ նկարագրված է ընդհանուր կյանքը, որը համեմատվում է  գարնան  հետ։ ՈՒզում է ասել, որ տխրությունը կանցնի և գարուն կգա, այսինքն լա բան կլինի։ Նաև նկարագրում է այն մարդկանց, ում կյանքւժում նույնիսկ գարունը, այսինքն ինչքանել ինչ-որ լավ բան լինի, մեկ է նրանց մոտ ոչինչ չի փոխվի։

 

Հովհաննես Շիրազ

Մանուշակներ ոտքերիս ու շուշաններ ձեռքերիս,
Ու վարդերը այտերիս, ու գարունը կրծքիս տակ,
Ու երկինքը հոգուս մեջ, ու արևը աչքերիս,
Ու աղբյուրները լեզվիս՝ սարից իջա ես քաղաք,―
Ու քայլեցի խայտալով ու շաղ տալով մայթերին
Մանուշակներ ու վարդեր ու շուշաններ ձյունաթույր,
Ու մարդիկ ինձ տեսնելով՝ իրենց հոգնած աչքերին
Տեսան ուրիշ մի աշխարհ, գարուն տեսան նորաբույր,
― Ի՜նչ թարմություն,― ասացին,― ի՜նչ թարմություն,―
ու բացին
Լուսամուտներն իմ առջև, ու ես իմ սիրտը բացել՝
Անցնում էի երգելով ու շաղ տալով մայթերին
Մանուշակներ ու վարդեր ու հասմիկներ հոգեթով,
Կարծես մի ողջ բնություն մի պատանի էր դարձել,
Քաղաք իջել լեռներից՝ կանցներ զմրուխտ հեքիաթով
Երկրե-երկիր շաղ տալով կակաչներն իր ձեռքերի,
Մեր երգերի լուսաբացն ու գարունը լեռների։

 

Նույնպես գարնանամուտի նկարագրություն է, բաըց այս ստեղծագործության մեջ ես հայրենասիրություն եմ զգում։ Ինձ թվում է, որ Շիրազը Հայաստանի գարունն է նկարագրել։

Պարուր Սևակ

Գարո՜ւն է…

Փողոցով անցնում ես ակամա ժպտալով,
Ժպտալով ալիքվող մայթերին,
Շենքերին, որ իրենց վարդագույն տուֆ քարով
Թվում են քեզ այսօր անթերի:

Ուզում ես մոտենալ, մի բարի խոսք ասել
Գլանակ վաճառող ծերուկին,
Քեզ դիմող կոլխոզնիկ քեռու հետ սկսել
Մի զրույց սրտառուչ-սրտագին:

Թվում է՝ ծանոթ են անծանոթ այս կանայք,
Մտերիմ՝ աղջիկներն այս ջահել.
Թվում է՝ բոլո՜րն էլ քեզ պիտի հասկանան
Եվ նույնիսկ… կարող են քեզ սիրե՜լ…

Գարուն է…

Այստեղ նկարագրվածը իմ կարծիքով կյանքն է բնութագրում, որը ավելի աշխույժ է դարձել, երբ գարուն է եկել։ Պարույր Սևակին հասկանալը բարդ է ինձ համար․․․